WIERSZE

procesja

ruszyli gdy stałam blisko wejścia do ogrodu

opłakując nieobecne dziś byty

głuchy pisk wydobywający się z ich gardeł

spada na ziemię wraz z rozdeptywanymi kwiatami

nadciągnęli niczym burza na jasnym i przejrzystym niebie

czarne zakapturzone postacie

w oparach kadzi i spalonych ideałów

głusi na problemy dzisiejszych dni

mijają lata kolejne krzyżyki

przykrywają moje ciało

godzę się z tym naznaczeniem

jak z każdą zmarszczką zbyt wcześnie przybyłą

Obserwuję choć nic nie mówię nie czynię

tracę swój czas wygrany gdzieś tam na loterii na górze

spadające liście informują mnie

ile chwil tu codziennie tracę